It’s not education, stupid!

Ah, La perfide Albion, wanting to be left alone by that pesky old continent again, will it ever be any different? Not in a while, I suppose. Of the innumerable opinion articles that were written in the wake of the actual Brexit vote, some I found a very good read. A discussion on Zuckerberg’s medium prompted me to do some writing of my own, so below a slightly modified version.

histoire se repète

An 1870 map depicting Brittain as an old woman, turning her back on ‘the continent’. Via 1843magazine.

As most probably have witnessed over the past days, the quite strong correlation between average education level and Brexit leanings of a region was often condescendingly used as an ‘Eurosceptics are (racist) morons’ statement by Bremainers/pro-Europeans. In my view, nothing is more nonconstructive, dangerous, and – frankly – stupid than that. If anything, this referendum should be a wake up call to the higher educated, pro-EU slice of the population (I am implying yours truly as well). Continue reading “It’s not education, stupid!”

Conference(, no skiing this) time

Ox, is that you?!

Just before my Indonesian adventure took off, I got to present my Tus work to an audience of DNA replication specialists. The thought of going to Egham did not particularly excite me – as google maps quickly taught me the town was situated practically on top of Heathrow’s runways. However, England would not be England were it not that even these kerosene fume filled outskirts of London somehow still have the air of being a Harry Potter movie set. Egham turned out to be home to the Royal Holloway University of London. Never heard of the place, even though it seemed to want to compete with Oxbridge in appearance. Besides this, Windsor Castle turned out to be around the corner and, more importantly: Great Windsor park.

The gang.

Continue reading “Conference(, no skiing this) time”

Going continental

Ah, where are the days when I started off rowing across the Thames to witness the sun rise above Port Meadow, spent my day drinking tea with milk in the lab and ended up having dinner and a pint at the Royal Oak? Right, those days are long gone. Yet now all this comes back to me whilst walking through The Hague’s brand new M&S. A true delight.

Albion, take II

Grumpy old bird.

Dat het leven van een promovendus niet over rozen gaat wisten we al. Wat uw correspondent heden ten dage heeft meegemaakt kan wederom als een mentale en fysieke beproeving worden gezien. Een congres vormt zoals bekend een platform voor wetenschapper om zijn bevindingen wereldkkundig te maken en die van anderen aan de tand te voelen. Daarnaast (en vooral), zijn congressen het moment om te netwerken, je kennissenhorizon te verbreden en nieuwe samenwerkingsverbanden te smeden.

Continue reading “Albion, take II”

Memory lane

Gare Olympique

Na ruim twee-en-een-half jaar voornamelijk onder NAP te hebben doorgebracht toog schrijver dezes terug naar de plaats waar het bij het oprichten van dit virtueel dagboek allemaal om te doen was. U raadt het al: op naar het perfide Albion, op naar Oxford. Een kort verslag in woord en beeld.

Continue reading “Memory lane”

Dat was het dan weer

Voorlopig althans! Er is nu een definitief einde aan mijn project in Oxford gekomen, ik zit weer in good old Arnhem en ben meteen maar aan mijn stage bij Akzo begonnen. Erg leuk, een nieuw project, een nieuw begin, maar er zijn vele redenen waarom ik dat kleine stadje aan de andere kant van de plas af en toe behoorlijk zal missen.

Continue reading “Dat was het dan weer”

Burns, Robert Burns

De jongens.

Een cultureel hoogtepuntje in mijn voorlaatste week: Burns’ Day, dan wel Night. Ik had er nog niet eerder van gehoord tot een maand of wat geleden, toen er via de interne college-mail tot de conclusie gekomen werd dat de ideale datum voor een whiskyproefavond toch wel Burns’ Night was. Wikipedia wierp wederom een verhelderend licht op de zaak, en voor alle details verwijs ik dan ook daarnaar. Het belangrijkst om te weten is dat Robert Burns een Schotse dichter was die bekendheid geniet doordat hij de geestelijke vader van o.a. Auld Lang Syne is (wat in de commonwealthlanden op oud&nieuw gezongen wordt en door sommigen wellicht eerder als een variant van Hazes’ Wij houden van Oranje herkend wordt – ik onthoud mij verder van commentaar hierover…), dat zijn verjaardag op 25 januari valt en dat dat feit vooral in Schotland, maar eigenlijk in alle commonwealthlanden en overal ter wereld waar Schotten zitten, gevierd wordt met whisky en een Burns supper. Een verslag van wat ik er in levenden lijve van heb meegekregen.

Continue reading “Burns, Robert Burns”

The City

Mede mogelijk gemaakt door Dhr. Bonaparte.

Londen ligt op een steenworp afstand van mijn stadje. Maar daar Oxford doorgaans genoeg te bieden heeft, een solo-citytrip ook niet alles is en ik er al eerder een week heb doorgebracht, zou ik toch niet snel alleen en zonder reden gaan. Toevallig is er onlangs een koppel mede-Wageningers in Albion neergestreken, en zonder dat ze het in de gaten hadden gaven ze mij dus een uitstekende reden om toch maar eens op die Tube te springen. Sophie is in de hoofdstad aan een PhD begonnen, haar eega Niels aan een DPhil in the other place.

Continue reading “The City”