Delftse brulactiviteiten

Eentje uit den ouden doos. Eind 2012. ‘Wat is dit nu weer voor herrie?’ dacht ik toen ik weer eens bruut losgerukt werd uit mijn noeste programmeervlijt. Uit het raam kijkend zag ik een met rook en menigte gevuld Mekelpark:

Mekel mayhem.

Toch maar even een kijkje nemen en wat bleek? Lustrumactiviteit van een studievereniging: straalmotorbrullen. Komt dat zien allen. Wat mij betreft een perfecte weerspiegeling van de cowboymentaliteit die de TU-studenten kenmerkt. Audiovisueel spektakel.

Campuskruistochten

In de TU Delta van 1 september jongstleden stond een opmerkelijke advertentie, ik kon het niet nalaten te reageren.

Hieronder mijn stuk, eveneens op de site van de Delta geplaatst, 15 september op papier.

‘Christelijke wetenschappers’ mogen zich gaan schamen.

Christelijke wetenschappers aan de TU Delft heten alle nieuwe studenten welkom aan onze universiteit! Zo stond het er in grote koeienletters in de Delta. Wit op zwart. Alle onderstreept. Wat heeft dit nou weer te betekenen? Wat is het echte signaal dat hier gegeven wordt? Altijd open voor gesprek. Onze universiteit. Juist. En als je nou overtuigd Joods, Moslim, atheïst of zelfs niet-praktiserend Christen bent, is deze boodschap ook oprecht voor jou bedoeld – kun jij dan net zo goed bij dit zelfgenoegzame vrome clubje terecht? Want wat er tussen de lijnen door staat is het volgende: kijk, wij hebben de Goede Weg gekozen, en wij zijn slim, dus wij weten het wel. Alle anderen: als je niet oplet wacht het vagevuur! Mijn maag draaide zich om eerlijk gezegd, probeer je dan maar eens staande te houden met tenen die steeds krommer gaan staan. Al met al vind ik dit een zeer betreurenswaardig signaal, ik dacht dat we de tijd van verzuiling inmiddels wel voorbij waren.

Een bericht dat van meer klasse getuigd had was het volgende: Alle wetenschappers aan de TU Delft heten de nieuwe studenten welkom! Dit is het signaal dat je van hogerhand af wil geven. Voor mij is een universiteit als deze juist een plek waar afkomst, sociale klasse of religie er even niet toe doen, een plek waar je dat even kunt vergeten en jezelf kunt uitdagen met intellectueel gelijkgestemden. Dat betekent niet dat ik vind dat er tijdens je studententijd of het leven aan de universiteit geen plaats is om over de grotere vragen van het leven na te denken, integendeel. Maar hiervoor zijn er talloze verenigingen, clubs en gezelschappen waar je terecht kunt, hiernaast verkiest het overgrote deel van de studenten om dat voor zichzelf uit te zoeken. Daar hebben ze helemaal geen vrome professor voor nodig.

Bojk Berghuis – promovendus aan de TU Delft. Zijn religie of afkomst doen er hier niet toe, maar hij staat altijd open voor dialoog.

 

Ah kijk, het AD heeft het ook opgepikt. Om nou te zeggen dat ik woedend ben? Neen. Iets tegen Christenen? Allerminst. Maar onoprechte boodschappen wel. In dit stuk laat initiatiefnemer Polinder precies zien waar het hen echt om te doen was, nl. Christelijke studenten een hart onder de riem steken. Zeg dat dan meteen. Daarnaast vind ik het nog steeds rieken naar het verkeerd inzetten van je status als wetenschapper… oh well, het houdt je van de straat zullen we maar zeggen;)

Fidelwaarts

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden, echter daarom niet minder de moeite van het melden waard. November 2013 stond in het teken van een 3-weekse reis naar Florida y Cuba con Cleo. Florida omdat mijn oude heer er inmiddels al een tijd niet meer weg te slaan is, Cuba omdat het kan. En omdat het moet terwijl het nog kan, vonden wij.

Er vallen boeken over te schrijven, maar het doel is hier om dat in ieder geval na te laten en deels de beelden het werk te laten doen. Want wat een fotogeniek land. Om dan toch de meest in het oog springende observaties en opmerkelijkheden te noemen: het contrast tussen Miami, het begin van ons Cubaans avontuur, en Castro’s eiland zelf kon niet groter zijn. Hoe langer we over het eiland trokken, hoe oppervlakkiger, absurder en idioter het vertoon van weelde op die Ocean Drive een paar honderd kilometer noordwaarts begon te lijken. Uiteraard, communisme werkt niet, het klinkt wellicht mooi maar strookt nou eenmaal niet met de menselijke aard. Een systeem waarin slechts beperkte tot geen vorm van kritiek op de heersende klasse mogelijk is of dat zichzelf in stand moet houden door het opleggen van enorme beperkingen dan wel censuur lijkt gedoemd te falen (al bewijzen landen als China wellicht het tegendeel?), maar je gaat je afvragen welke cultuur nou het meest verziekt is. Het veilige, drugsvrije, dansende en zingende Cuba waarin niemand dakloos is of de materialistische, spilzieke en wat met name wapens betreft gevaarlijke VS waar voor elke succesvolle miljonair die ze telt, er minimaal 10 daklozen tegenover staan?

Waar je in veel Amerikaanse steden buurten hebt waar je maar beter niet doorheen kan rijden overdag, laat staan des nachts, hebben we ons in de miljoenenstad Havanna ook middenin de nacht in de smalste en donkerste steegjes niet onveilig gevoeld. Zware criminaliteit of drugshandel bestaat er niet. Waar een universitaire opleiding in de VS al snel 30k per jaar kost, is het in Cuba voor iedereen vrij toegankelijk. Goed, ik belicht hier natuurlijk bewust een zijde van de medaille, maar mijn punt is duidelijk lijkt me.*

Partner in crime.

Continue reading “Fidelwaarts”

Stilte.

Waar ik anderhalve week geleden in een vliegtuig vol met vrolijke, pratende, lachende Nederlanders vanuit Amsterdam voor een congres richting Pisa vertrok, was de terugvlucht een ruime week later een aparte gewaarwording. Tijdens taxiën en opstijgen heerste een stilte die ik nog niet vaak heb meegemaakt. Mijn anders altijd zo luidruchtige landgenoten zaten er allen ingetogen bij. Er werd met geen woord over gerept, maar je kon zien dat velen met hun hoofd zaten waar ikzelf ook zat: bij de vlucht die de wereldpolitiek weer even op zijn grondvesten deed schudden, bij MH17.

Weg zijn ineens die wellicht ietwat naïeve veronderstellingen dan wel wensen van de lekker hoog en droog zittende westerling dat het wel goed komt met de Oost-Westverhoudingen, dat er achter die nationalistische machofaçade van Poetins Rusland toch nog afspraken te maken vallen zonder uitvoerig en ridicuul spierballenvertoon. Teleurstelling en terneergeslagenheid overheersen, op een manier niet eens zo gek veel anders dan op die septemberdag bijna 13 jaar geleden.

Net als toen bekropen mij toch ook sterke gevoelens van woede en vergeldingsdrang. Ditmaal toen ik – speurend naar elk brokje nieuws die mijn iphone via trage Italiaanse wifiverbindingen vinden kon – las dat er aan alle kanten eigendommen van overledenen geclaimd worden, er met bewijs gesjoemeld wordt en er naar goed Poetiniaans gebruik feiten verdraaid worden. Tekenen van een totaal gebrek aan respect, voor velen daar gewoon een ongelukkige samenloop van omstandigheden in een politiek machtsspel. Op 11 september kwam het al dichtbij, maar deze keer zat Nederland op de eerste rij.

Vakantielectuurtip.

Mao’s antwoord op wat in zijn optiek het resultaat is van de Franse revolutie? Too early to tell. Westerlingen denken in eeuwen, Oosterlingen in millennia. Tom Lanoye is niet de eerste die tot een dergelijke observatie komt, maar in zijn roman Gelukkige Slaven verweeft hij dit soort clash of civllizations-gedachten intelligent met het hedendaagse thema waarbij we in onze steeds complexer wordende wereld het overzicht kwijt lijken te raken en grip verliezen.

China is coming.

Als zijn voornaamste bronnen noemt Lanoye er drie: “De blog van Joris Luyendijk, Centen en de City, geschreven door The Guardian maar ook afgedrukt in De Standaard en NRC Handelsblad [beide kranten gaven respectievelijk 4 en 5 sterren aan dit boek, BB]. Voorst de grotendeels fictieve non-fictiebestseller 1421: The Year China discovered the World van Gavin Menzies. Tot slot het even informatieve als entertainende naslagwerkje 50 People who stuffed up South Africa, met teksten van Alexander Parker en Cartoons van Zapiro.”

Dave Eggers speelde met zijn De Cirkel ook al mooi in op hedendaagse thema’s, maar in dit geval zal de populariteit van Gelukkige Slaven niet uitsluitend te danken zijn aan de themakeuze – het proza van deze roman is een stuk complexer, steengoed en leest nog steeds als een trein.

Plan Lievense revisited

voor de wind

Begin jaren tachtig. Met de oliecrises van het decennium ervoor vers in het geheugen komt Ingenieur Lievense met het revolutionaire plan om een waterbekken te gebruiken als opslagmedium voor overtallige windenergie. Het dalen van de olieprijzen doet het toenmalige kabinet besluiten om toch maar van dit plan af te stappen. In 2014 blijkt dit plan nog even uitvoerbaar en allerminst verouderd. België blijkt de voortrekkersrol te hebben overgenomen, Nederland kan toekijken. Maar wacht eens even, Lievense… die naam ken ik… oh maar dat is Opa!

Ir. L.W. Lievense

Aanschouw de reportage met eigen ogen.

Gezocht: politici met sporterslef (m/v)

25 februari 2014. Terug uit de Russische Rivièra. Als trotse broer ga ik met mijn ik-durf-alles-op-een-snowboard-en-dat-zal-ik-de-wereld-laten-zien zusje mee naar de huldiging van de Nederlandse olympiërs in de Ridderzaal. De post-olympische dagen zijn voor alle sporters, niet alleen de medaillewinnaars, een aaneenschakeling van ererondes en andere blijken van waardering. Terecht ook. Jarenlang plannen, zwoegen, sponsoren overtuigen, afspraken met vrienden op de lange baan schuiven, enzovoorts, enzovoorts zijn uitgemond in het waarmaken van dé droom: deelname aan Het Sportevenement. Zoals ons allemaal niet ontgaan is, is daar voor bijna alle schaatsers ook nog de kers op de taart bijgekomen. Of een hele berg kersen eigenlijk. Zo’n 3 kilo. Wat een bizarre spelen.

Niet laf. Uw correspondent, tevens trotse broer van snowboardcrosser en olympiër Bell Berghuis.

Terug naar de Ridderzaal. Inmiddels zitten wij – vrienden, familie, sporters – te luisteren hoe eerst premier Mark Rutte en vervolgens minister van Sport Edith Schippers alle medaillewinnaars overgieten met lof. U heeft het thuis ook allemaal kunnen volgen: glunderend staan ze op het podium, het is een gerammel van schijven om de sportersnekken, degenen met goud krijgen een koninklijke onderscheiding en beantwoorden ietwat overrompeld door alle lofzang de goedgeluimde vragen van Humberto. Prachtig allemaal.

Continue reading “Gezocht: politici met sporterslef (m/v)”

Going underground

Uw trouwe correspondent ter plaatse.

Een van de absolute hoogtepunten van Moskou, weliswaar niet in de letterlijkste zin van het woord, was wat mij betreft de metro. Waar we hier in jarenlang zitten te polderen en te steggelen over de constructie van een enkele lijn onder de grachtengordel door, heeft het uitgestrekte Moskou al sinds jaar en dag een enorm stelsel aan lijnen en netwerken liggen waar je u tegen zegt. De in de roaring twenties aangelegde stations doen tevens dienst als schuilkelder, waardoor ze meer dan eens 60 meter ondergronds liggen. Daarnaast heeft dit vervoersnetwerk een naar mijn weten ongekende en ongeëvenaarde efficientie; op elk van de honderd-plus stations komt letterlijk elke 30 seconden(!) een metro aan in beide richtingen. Nergens heb ik langer dan enkele tientallen seconden staan wachten. Zie daar maar eens aan te tippen…

Continue reading “Going underground”

Verborgen gebreken meets DWDD

Altijd al willen weten hoeveel CO2 uitstoot je big mac veroorzaakt, wat Starbucks oplevert aan de Amerikaanse economie of wat facebook-gebruik met je gezondheid doet, maar is je tijd te kostbaar om langer dan twee minuten aandacht aan dit soort feitjes te besteden? Ziehier de hidden costs series: nog geen twee minuten durende filmpjes die de economische, ecologische en gezondheids-aspecten van allerlei dagelijkse consumptiegoederen voor je op een rijtje zetten. Geheel volgens de hedendaagse mores gespeend van diepgaande analyses, maar grafisch zit het wel lekker in elkaar. Daarnaast zijn deze soundbites een garantie op succes bij de volgende netwerkborrel…

Statistische arbeid(sverschaffing)

Wederom een sterk staaltje PhD-leven. Ik vraag me zo nu en dan af waarom, maar PhD-ers worden doorgaans geacht weldenkende mensen te zijn. Echter, welk weldenkend mens tekent voor een 4-jaar-durende baan waarbij je je slechts met één onderwerp dient bezig te houden, die gemiddeld 50-60 uur per week in beslag neemt, krap modaal uitbetaalt en geen enkele garantie biedt voor een glansrijke toekomst? Juist, die zogenaamde weldenkendheid mag gerust in twijfel getrokken worden..

Sanguis…

Aan de andere kant kun je beargumenteren dat – hoewel je wellicht niet voor de meest kansrijke route naar fame & fortune kiest –  wetenschapper zijn een nobel beroep is, dat je je aan de frontlinies van het wetenschappelijk denken begeeft, je de begane paden regelmatig verlaat voor het onbekende en tot slot ook nog eens een significante rol speelt in het opleiden en enthousiasmeren van een volgende generatie potentiële onderzoekers. Een stuk verleidelijker zo, nietwaar? Met name dat laatste heb ik afgelopen jaar aan den lijve mogen ondervinden, hiervan een kort verslag.

Continue reading “Statistische arbeid(sverschaffing)”