As the sun sets over South Holland

A Great New Adventure Out West starts. More on that later, but for now a small visual tribute to two places very dear to me: a place that taught me how to be a scientist, and a place that stole my heart.

rotown from Fenix

The view from a place I loved to watch the sun go down, perhaps a place known for its touch of champagne socialism, but boy what a fantastic spot. And what about this one, though perhaps not Oxford’s ‘Bridge of Sighs‘ this was taken from, the view is a more majestic one if you ask me:

Euromastjestic

There I so many things that I could, maybe should, or probably wish I had written about the city of Rotterdam, the city which I had come to call my home during the final stretch of my PhD (and, what turned out to be my final time in The Netherlands, that is). I wanted to have written how I truly love the fact that in many ways this place was the proud antipode to Amsterdam, an unpolished diamond, a harbor city and a place with rough edges, yet culturally rich and beautiful at its core not unlike the beloved city of my teenage years, Antwerp; how this place cuts strait through a lot of the BS so adorned in the capital, a place of doing instead of talking about doing; how it is the only city in the country that has a true metropolitan feel; how, unlike other Dutch cities, this place did not give me the sense of being a mere spectator in my own country, and so on and so forth. In short, how by a historic and gruesome twist of fate this city had become the non-conformist rebel of the Low Countries, and how this place finally made me feel truly at home in my country of birth for the first time in my life. But as with so many things floating around in one’s head, only minute fractions end up in writing. Perhaps for the better, as I was probably too busy enjoying life. Anyway, enough rambling, let’s let the pics do some of the talking: Continue reading “As the sun sets over South Holland”

Death by fungicide

talk about having an off day
Talk about having an off day.

Stumble upon Sunday. This reminded me of a fascinatingly morbid BBC (earth?) series. A fungus that takes over control of an insect brain, directs it towards an area optimally humid for fungal growth, lets the zombified critter bite down into a leaf to anchor it in place, then finally kills and devours it. How on earth does this work? How does something like this evolve? In any case: it makes for great pictures, as Alex Wild shows.

That time when there was too much magic in your mushroom

I’m on a boat

That’s right, T-Pain is on our side. Don’t you ever forget. We won’t, as epic is the right way to describe this trip – and just what I needed before the Big Write-Up started. A big thank you to Till, Stephan and Velis.

Adios Poros.
Reunited, double LP, world excited.

I mean really, what a great way to relax. Sun and fantastic food galore, being rocked to sleep every night in a star-lit cove, playing water basketball or frisbee or just going for that morning swim, great company all day and some Ouzo to accompany us around sunset. Can’t help but feel spoiled at my first encounter with this way of excaping from life.

F*ck trees, I climb buoys.

Continue reading “I’m on a boat”

Fidelwaarts

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden, echter daarom niet minder de moeite van het melden waard. November 2013 stond in het teken van een 3-weekse reis naar Florida y Cuba con Cleo. Florida omdat mijn oude heer er inmiddels al een tijd niet meer weg te slaan is, Cuba omdat het kan. En omdat het moet terwijl het nog kan, vonden wij.

Er vallen boeken over te schrijven, maar het doel is hier om dat in ieder geval na te laten en deels de beelden het werk te laten doen. Want wat een fotogeniek land. Om dan toch de meest in het oog springende observaties en opmerkelijkheden te noemen: het contrast tussen Miami, het begin van ons Cubaans avontuur, en Castro’s eiland zelf kon niet groter zijn. Hoe langer we over het eiland trokken, hoe oppervlakkiger, absurder en idioter het vertoon van weelde op die Ocean Drive een paar honderd kilometer noordwaarts begon te lijken. Uiteraard, communisme werkt niet, het klinkt wellicht mooi maar strookt nou eenmaal niet met de menselijke aard. Een systeem waarin slechts beperkte tot geen vorm van kritiek op de heersende klasse mogelijk is of dat zichzelf in stand moet houden door het opleggen van enorme beperkingen dan wel censuur lijkt gedoemd te falen (al bewijzen landen als China wellicht het tegendeel?), maar je gaat je afvragen welke cultuur nou het meest verziekt is. Het veilige, drugsvrije, dansende en zingende Cuba waarin niemand dakloos is of de materialistische, spilzieke en wat met name wapens betreft gevaarlijke VS waar voor elke succesvolle miljonair die ze telt, er minimaal 10 daklozen tegenover staan?

Waar je in veel Amerikaanse steden buurten hebt waar je maar beter niet doorheen kan rijden overdag, laat staan des nachts, hebben we ons in de miljoenenstad Havanna ook middenin de nacht in de smalste en donkerste steegjes niet onveilig gevoeld. Zware criminaliteit of drugshandel bestaat er niet. Waar een universitaire opleiding in de VS al snel 30k per jaar kost, is het in Cuba voor iedereen vrij toegankelijk. Goed, ik belicht hier natuurlijk bewust een zijde van de medaille, maar mijn punt is duidelijk lijkt me.*

Partner in crime.

Continue reading “Fidelwaarts”

Going underground

Uw trouwe correspondent ter plaatse.

Een van de absolute hoogtepunten van Moskou, weliswaar niet in de letterlijkste zin van het woord, was wat mij betreft de metro. Waar we hier in jarenlang zitten te polderen en te steggelen over de constructie van een enkele lijn onder de grachtengordel door, heeft het uitgestrekte Moskou al sinds jaar en dag een enorm stelsel aan lijnen en netwerken liggen waar je u tegen zegt. De in de roaring twenties aangelegde stations doen tevens dienst als schuilkelder, waardoor ze meer dan eens 60 meter ondergronds liggen. Daarnaast heeft dit vervoersnetwerk een naar mijn weten ongekende en ongeëvenaarde efficientie; op elk van de honderd-plus stations komt letterlijk elke 30 seconden(!) een metro aan in beide richtingen. Nergens heb ik langer dan enkele tientallen seconden staan wachten. Zie daar maar eens aan te tippen…

Continue reading “Going underground”

Memory lane

Gare Olympique

Na ruim twee-en-een-half jaar voornamelijk onder NAP te hebben doorgebracht toog schrijver dezes terug naar de plaats waar het bij het oprichten van dit virtueel dagboek allemaal om te doen was. U raadt het al: op naar het perfide Albion, op naar Oxford. Een kort verslag in woord en beeld.

Continue reading “Memory lane”

Biggen in het bos

Oink.

Langzaam maar zeker lijkt de lente in Nederland toch echt door te dringen. Dat is niet alleen aan de voorzichtig stijgende temperatuur te merken, maar ook aan de ontluikende natuur. Dit schept – in combinatie met mijn eveneens ontluikende interesse in natuur/wildfotografie – mogelijkheden. En waar zou dit beter benut kunnen worden dan op de Veluwe? Vandaar dat ik afgelopen zaterdag onder de bezielende begeleiding van Liesbeth van Asselt in het Aardhuis te vinden was. De eerste frislingen zijn in dit in het kroondomein gelegen wildpark al geboren, wat prachtige taferelen oplevert. Een kleine sfeerimpressie:

Continue reading “Biggen in het bos”

The City

Mede mogelijk gemaakt door Dhr. Bonaparte.

Londen ligt op een steenworp afstand van mijn stadje. Maar daar Oxford doorgaans genoeg te bieden heeft, een solo-citytrip ook niet alles is en ik er al eerder een week heb doorgebracht, zou ik toch niet snel alleen en zonder reden gaan. Toevallig is er onlangs een koppel mede-Wageningers in Albion neergestreken, en zonder dat ze het in de gaten hadden gaven ze mij dus een uitstekende reden om toch maar eens op die Tube te springen. Sophie is in de hoofdstad aan een PhD begonnen, haar eega Niels aan een DPhil in the other place.

Continue reading “The City”