Tempus fugit

A bit of random thought, but it just occurred to me that both – wildly different – songs, of which the most crucial lines are stated below, strike exactly the same emotional chord with me. I find this – one’s realization of having lost the opportunities of youth permanently – one of the saddest personal modern human tragedies that exist. Perhaps because I feel that at some point in my life this could have happened to me as well, even though now it might seem quaint.
 
Ticking away the moments that make up a dull day
Fritter and waste the hours in an offhand way.
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way.
 
Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain.
You are young and life is long and there is time to kill today.
And then one day you find ten years have got behind you.
No one told you when to run, you missed the starting gun.
————————
When she was 22 the future looked bright
But she’s nearly 30 now and she’s out every night
I see that look in her face, she’s got that look in her eye
She’s thinking how did I get here and wondering why
 
It’s sad but it’s true how society says her life is already over
There’s nothing to do and there’s nothing to say

You probably had no problem recognizing at least one, but here you go.

On finding love 2.0

Let me start off by stating that I am a terrible pick up artist. Really. An example: recently, at a party somewhere far away, I decide that it might be a good occasion to experience the joys of being single again. There was no one whom I really knew for thousands of kilometers, so one could argue that I should not care about screwing up. But that is obviously not how it works. Walk around a bit. Beer in hand, my palms are sweatty […knees weak, arms are heavy, there’s vomit on my sweater already, mom’s spaghetti – oh wait, this is the Eminem in me speaking. Where was I? Oh right.] After a couple of beers I gather my courage, walk up to this girl and ask: “Are you Dutch?”

Well, what d’ya know: a slightly off-topic comic.

Really Bojk?! Is that the best you could come up with? Of the million funny/cool/nice/random/so-awkward-that-it’s-funny-again things to say, you choose this? You moron! Her boyfriend arriving at the scene moments later did not particularly make me feel less of a moron either. Besides this, she was not Dutch and an encounter with a fellow compatriot was actually the last thing I was looking for in the first place. What was I thinking, if at all?! Got out of there asap and another beer later I was pointing and laughing at myself in solitude. At this moment, a different girl walks up to me, gives me a witty, teasing stare and says: “What brings you here, blue eyes?” And I remember thinking: Now that’s how you do this Bojk!* Continue reading “On finding love 2.0”

Stilte.

Waar ik anderhalve week geleden in een vliegtuig vol met vrolijke, pratende, lachende Nederlanders vanuit Amsterdam voor een congres richting Pisa vertrok, was de terugvlucht een ruime week later een aparte gewaarwording. Tijdens taxiën en opstijgen heerste een stilte die ik nog niet vaak heb meegemaakt. Mijn anders altijd zo luidruchtige landgenoten zaten er allen ingetogen bij. Er werd met geen woord over gerept, maar je kon zien dat velen met hun hoofd zaten waar ikzelf ook zat: bij de vlucht die de wereldpolitiek weer even op zijn grondvesten deed schudden, bij MH17.

Weg zijn ineens die wellicht ietwat naïeve veronderstellingen dan wel wensen van de lekker hoog en droog zittende westerling dat het wel goed komt met de Oost-Westverhoudingen, dat er achter die nationalistische machofaçade van Poetins Rusland toch nog afspraken te maken vallen zonder uitvoerig en ridicuul spierballenvertoon. Teleurstelling en terneergeslagenheid overheersen, op een manier niet eens zo gek veel anders dan op die septemberdag bijna 13 jaar geleden.

Net als toen bekropen mij toch ook sterke gevoelens van woede en vergeldingsdrang. Ditmaal toen ik – speurend naar elk brokje nieuws die mijn iphone via trage Italiaanse wifiverbindingen vinden kon – las dat er aan alle kanten eigendommen van overledenen geclaimd worden, er met bewijs gesjoemeld wordt en er naar goed Poetiniaans gebruik feiten verdraaid worden. Tekenen van een totaal gebrek aan respect, voor velen daar gewoon een ongelukkige samenloop van omstandigheden in een politiek machtsspel. Op 11 september kwam het al dichtbij, maar deze keer zat Nederland op de eerste rij.

Food for thought

Af en toe even geen zin in sociaal gedoe? Gewoon lekker lezen en vroeg naar bed? Voor velen herkenbaar doch socially frowned upon. Je zou er haast een schuldgevoel aan over moeten houden. Feestboek bij uitstek is het product van de maatschappelijke hang naar het extroverte, waar foto’s geplaatst en getagged worden als ware het een populariteitswedstrijd; wie staat er op het juiste moment op de juiste feestjes? Nee, afzondering (“gaat het wel goed met je?”) heeft een negatieve bijklank, terwijl dat zeker niet altijd het geval is geweest. Dit vertelt Susan Cain – een tot Wall Street lawyer geworden boekenwurm – op een boeiende en persoonlijke wijze bij TED, ze maakt hierbij aannemelijk dat de overgang in de westerse maatschappij van de dorps- naar de stadscultuur dit in de hand gewerkt heeft. Mijns inziens valt er voor Nederland vergader-, flexwerk-, social-media-land wel wat op te steken hier – de Groene kwam toevallig deze week ook met een onderzoek naar de verdwijning van privacy op de werkvloer – om over het meer-en-meer op groepswerk gerichte onderwijs maar te zwijgen. Kijk en oordeel zelf.

DIY slapen

Onder de noemer Je Moet Wat: zelf een waar ledikant uit de grond stampen. Omdat het kan, maar belangrijker nog omdat een negatief ruimteoverschot mij ertoe verplichtte. Tevens draait een beetje Delftenaar daar z’n hand natuurlijk niet voor om. Daarnaast leven we in 2012, dus eerst digitaal uitwerken zo’n plan.

Digitale uitekenmogelijkheden als doe-het-zelf motivator.

Aanschouw na de jumper de werkelijkheid.

Continue reading “DIY slapen”

Vies werk

Toen ik Mike Rowe’s Dirty Jobs op de Discovery Channel een jaar of drie geleden voor het eerst zag, was ik meteen verkocht. De manier waarop hij zijn programma maakt is uniek, dit kon niet anders dan tot een wereldwijd succes leiden. Voor degenen die het niet kennen: een echte aanrader, op de U-buis zijn vele fragmenten te vinden. Hieronder vertelt hij het zijn verhaal achter een paar jaar Dirty Jobs aan een TED-publiek, op een afwisselend humoristische en inspirerende manier.

Oostvaarderskarkassen

Ach, wat zou het toch mooi zijn als het begrip “Nederlandse wildernis” geen contradictio in terminis was. Als flora en fauna, al was het maar op een stukje land ter grootte van een postzegel, zichzelf in de hand kon houden. Maar natuur met een hek eromheen is geen wildernis, en wordt geen wildernis. Helemaal niet in dit kleine, dichtbevolkte Nederland.

Dat besef is er doorgaans in Nederland; vrijwel overal wordt de natuur strak beheerd. Alleen in de Oostvaardersplassen moet de natuur z’n gang kunnen gaan. Echte Nederlandse wildernis-in-wording, dat is het idee. Maar wat daar door EénVandaag wordt aangetroffen is op z’n zachtst gezegd schokkend. Natuurlijk hoort dood en verderf ook bij de natuur, maar zonder predatie of regulatie – door middel van bijvoeren dan wel afschieten – in dit door hekken afgesloten gebied lijkt het evenwicht echt zoek; de aanwezige grazers vallen met honderden tegelijk aan hun eigen voortplantingsdrang ten prooi.

Het debat wel-of-geen menselijk ingrijpen speelt natuurlijk al jaren, maar nu verplaatst het zich ook naar de Tweede Kamer. Wellicht bieden de aansluiting met andere natuurgebieden en/of de terugkeer van de wolf mogelijkheid tot herstel van een natuurlijk evenwicht, maar vooralsnog mag Staatsbosbeheer wat mij betreft z’n beleid t.o.v. dit hobbypark gaan aanpassen.