Gezocht: politici met sporterslef (m/v)

25 februari 2014. Terug uit de Russische Rivièra. Als trotse broer ga ik met mijn ik-durf-alles-op-een-snowboard-en-dat-zal-ik-de-wereld-laten-zien zusje mee naar de huldiging van de Nederlandse olympiërs in de Ridderzaal. De post-olympische dagen zijn voor alle sporters, niet alleen de medaillewinnaars, een aaneenschakeling van ererondes en andere blijken van waardering. Terecht ook. Jarenlang plannen, zwoegen, sponsoren overtuigen, afspraken met vrienden op de lange baan schuiven, enzovoorts, enzovoorts zijn uitgemond in het waarmaken van dé droom: deelname aan Het Sportevenement. Zoals ons allemaal niet ontgaan is, is daar voor bijna alle schaatsers ook nog de kers op de taart bijgekomen. Of een hele berg kersen eigenlijk. Zo’n 3 kilo. Wat een bizarre spelen.

Niet laf. Uw correspondent, tevens trotse broer van snowboardcrosser en olympiër Bell Berghuis.

Terug naar de Ridderzaal. Inmiddels zitten wij – vrienden, familie, sporters – te luisteren hoe eerst premier Mark Rutte en vervolgens minister van Sport Edith Schippers alle medaillewinnaars overgieten met lof. U heeft het thuis ook allemaal kunnen volgen: glunderend staan ze op het podium, het is een gerammel van schijven om de sportersnekken, degenen met goud krijgen een koninklijke onderscheiding en beantwoorden ietwat overrompeld door alle lofzang de goedgeluimde vragen van Humberto. Prachtig allemaal.

Maar dan. Ik zit met spanning te wachten. Wanneer komt het moment? Wanneer komt het belangrijke moment dat er naast alle aandacht voor het edelmetaal ook even wordt gekeken naar onze andere wapenfeiten? Hoe geweldig en ontzettend bijzonder het bijvoorbeeld is dat de Nederlandse damesbob vierde is geworden? (en dus maar net naast de medailles heeft gegrepen én daarmee vóór bobsleeland Duitsland is geëindigd?) Dat we er als berg- en (meestal) sneeuwloos landje toch maar mooi met de wereldtop mee beginnen te doen in verschillende bergsporten? Natuurlijk ben ik lichtelijk bevooroordeeld, maar is een dag als deze ook niet het ideale moment om met lef en visie vooruit te blikken?

Want wat zijn die vooruitzichten eigenlijk? Allereerst kun je er bijvoorbeeld vanuit gaan dat de jacht op de Nederlandse schaatsmedailles geopend is. De kans dat deze cleansweep ons nogmaals ten deel valt acht ik kleiner dan de kans dat zich komend decennium een homohuwelijk in Moskou dan wel Salt Lake City voltrekt. We hebben het kortom fantastisch gedaan: Nederland heeft de schaatssport naar een hoger plan getild en enorme professionaliseringsslagen gemaakt, petje af. Maar concurrentie van andere landen komt er gegarandeerd aan. Daarnaast is er nu wel gebleken dat er in ons land potentie en enthousiasme is onder jonge sneeuwsporters in een breed scala aan disciplines. Ook hier is er groeipotentie en zijn de mogelijkheden enorm, mits professioneel aangepakt. Hoe gaan we dit met z’n allen aanpakken? Gáán we dit met z’n allen aanpakken?

Tevergeefs zat ik in de Ridderzaal te wachten op het moment dat een der aanwezige politici zou zeggen waar het op stond: dat onze schaatssuccessen veelal aan langlopende (vanaf 1995) investering vanuit het bedrijfsleven te danken is. Dat we nog veel meer moois kunnen bereiken in andere disciplines als we nu beginnen met investeren en dit goed met elkaar organiseren. Ik wachtte op een politicus die zijn land laat weten dat het brons van Sjinkie de beloning is van financieringen en langetermijnplannen die in 2006 in gang zijn gezet. Dat de sneeuwsporten in vergelijking hiermee in de kinderschoenen staan. Dat er nu, willen we over vier jaar en verder het eremetaal ook in de bergen laten klinken, harde en duidelijke keuzes gemaakt moeten worden.

Chef de mission Maurits Hendriks was de enige die hierover sterke ideeën leek te hebben. En Mark en Edith? Die vonden het prima om weer voor een dubbeltje op de eerste rij zitten. Helaas Mark, Edith, nu was zo’n mooi moment geweest, nú had je de aandacht van sportminnend Nederland te pakken. Gemiste kansen zeg ik, als jullie ook maar een fractie van het lef van mijn zusje hadden gehad, zouden we nu ook van politieke krachttoeren kunnen spreken.

Een ingekorte versie van bovenstaande tekst is 5 maart 2014 in de Next verschenen:

Promovendus komt publicatiedruk te boven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *