Going underground

Uw trouwe correspondent ter plaatse.

Een van de absolute hoogtepunten van Moskou, weliswaar niet in de letterlijkste zin van het woord, was wat mij betreft de metro. Waar we hier in jarenlang zitten te polderen en te steggelen over de constructie van een enkele lijn onder de grachtengordel door, heeft het uitgestrekte Moskou al sinds jaar en dag een enorm stelsel aan lijnen en netwerken liggen waar je u tegen zegt. De in de roaring twenties aangelegde stations doen tevens dienst als schuilkelder, waardoor ze meer dan eens 60 meter ondergronds liggen. Daarnaast heeft dit vervoersnetwerk een naar mijn weten ongekende en ongeĆ«venaarde efficientie; op elk van de honderd-plus stations komt letterlijk elke 30 seconden(!) een metro aan in beide richtingen. Nergens heb ik langer dan enkele tientallen seconden staan wachten. Zie daar maar eens aan te tippen…

Londen, Parijs, New York, LA of Buenos Aires. Alsof dat nog niet genoeg is zijn een groot deel van de stations eerder kunstwerken te noemen dan transportknooppunten. Modern, klassiek, arte nouveau; de galerijen van ingelegd marmer, plafonds met mozaiken vol typisch communistische taferelen, standbeelden en een eindeloze variatie aan kroonluchters als verlichting deden het me even duizelen. Prijskaartje voor dit spektakel? Een schamele 40 roebel (90 eurocent) brengt je overal, je kaartje is geldig totdat je weer het daglicht opzoekt.

Hieronder een sfeerimpressie van een aantal toppers.

Veilig ondergronds.
Stelletje Marxisten.
Modern jasje.
Art Deco.
Iets verderop.
Lijkt wel een kerk.
Een klassieker tintje.
Leninski.
Lijkt de opera wel.
Het houdt werkelijk waar niet op.
Wat zegt u daar?

Arbat.

Nog meer gangen.
Neus aanraken verplicht.
Nog even poseren.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *