Adolf on Vladimir

What would be the musings and thoughts of Adolf Hitler if he woke up in present day Berlin, thinking he had just awaken from another night in the furherbunker in 1945?

read me

Timur Vermes gives this premise a shot in his novel “Look who’s back“, and a very intriguing one it is I must add. Though he still has his obviously ill and distorted world views, he also very astutely addresses the present day incompetencies, bureaucratic annoyances and inefficiencies that come with modern democratic politics in a way only an outsider with dictatorial urges can do. This leads to hilarious observations, such as this little gem here:

Him on a politician’s obligations to engage in sports of any kind:

“[…] And as for appearing in swimming trunks – well, that is the most preposterous thing imaginable. You couldn’t dissuade Mussolini from doing it. And more recently that suspect Russian leader has been doing it too. An interesting fellow, no question, but as far as I am concerned it is a foregone conclusion: the moment a politician removes his shirt, his policies are dead in the water. All he will say is, “Look, my dear fellow countrymen, I have made the most extraordinary discovery: my policies look better without a shirt on.” What sort of nonsensical proposition is that?”

and so he continues his musings:

“I have even read that a German war minister was lately photographed with a wench in a swimming pool. While his troops were in the field, or at least preparing for deployment. Had I been in charge, this would have been the gentleman’s last day in office. I wouldn’t have bothered with a letter of resignation – you lay a pistol on his desk, a bullet in the chamber, you leave the room, and if the blackguard has an ounce of decency he knows what he has to do. And if not, the following morning the bullet’s in his brain, and he’s face down in the pool. Then everyone else in the ministry knows what to expect if you stab your troops in the back while wearing swimming trunks. No, bathing larks were out of the question as far as I was concerned.”

All in all a witty and entertaining novel, I am not surprised the book made it onto the movie screens.

Quote van de dag

Het is jammer dat [Sarah] Palin allergisch is voor kennis, anders had iemand haar het boek Black Rage (1968) cadeau moeten doen. Dan had ze misschien geleerd de drijfveren van Black Lives Matter beter op waarde weten te schatten.

Uit: de necrologie van William Henry Grier (7 februari 1926 – 3 september 2015) door Hassan Bahara, De Groene Amsterdammer, 17 september 2015.  Spot on.

Stilte.

Waar ik anderhalve week geleden in een vliegtuig vol met vrolijke, pratende, lachende Nederlanders vanuit Amsterdam voor een congres richting Pisa vertrok, was de terugvlucht een ruime week later een aparte gewaarwording. Tijdens taxiën en opstijgen heerste een stilte die ik nog niet vaak heb meegemaakt. Mijn anders altijd zo luidruchtige landgenoten zaten er allen ingetogen bij. Er werd met geen woord over gerept, maar je kon zien dat velen met hun hoofd zaten waar ikzelf ook zat: bij de vlucht die de wereldpolitiek weer even op zijn grondvesten deed schudden, bij MH17.

Weg zijn ineens die wellicht ietwat naïeve veronderstellingen dan wel wensen van de lekker hoog en droog zittende westerling dat het wel goed komt met de Oost-Westverhoudingen, dat er achter die nationalistische machofaçade van Poetins Rusland toch nog afspraken te maken vallen zonder uitvoerig en ridicuul spierballenvertoon. Teleurstelling en terneergeslagenheid overheersen, op een manier niet eens zo gek veel anders dan op die septemberdag bijna 13 jaar geleden.

Net als toen bekropen mij toch ook sterke gevoelens van woede en vergeldingsdrang. Ditmaal toen ik – speurend naar elk brokje nieuws die mijn iphone via trage Italiaanse wifiverbindingen vinden kon – las dat er aan alle kanten eigendommen van overledenen geclaimd worden, er met bewijs gesjoemeld wordt en er naar goed Poetiniaans gebruik feiten verdraaid worden. Tekenen van een totaal gebrek aan respect, voor velen daar gewoon een ongelukkige samenloop van omstandigheden in een politiek machtsspel. Op 11 september kwam het al dichtbij, maar deze keer zat Nederland op de eerste rij.

Plan Lievense revisited

voor de wind

Begin jaren tachtig. Met de oliecrises van het decennium ervoor vers in het geheugen komt Ingenieur Lievense met het revolutionaire plan om een waterbekken te gebruiken als opslagmedium voor overtallige windenergie. Het dalen van de olieprijzen doet het toenmalige kabinet besluiten om toch maar van dit plan af te stappen. In 2014 blijkt dit plan nog even uitvoerbaar en allerminst verouderd. België blijkt de voortrekkersrol te hebben overgenomen, Nederland kan toekijken. Maar wacht eens even, Lievense… die naam ken ik… oh maar dat is Opa!

Ir. L.W. Lievense

Aanschouw de reportage met eigen ogen.

Gezocht: politici met sporterslef (m/v)

25 februari 2014. Terug uit de Russische Rivièra. Als trotse broer ga ik met mijn ik-durf-alles-op-een-snowboard-en-dat-zal-ik-de-wereld-laten-zien zusje mee naar de huldiging van de Nederlandse olympiërs in de Ridderzaal. De post-olympische dagen zijn voor alle sporters, niet alleen de medaillewinnaars, een aaneenschakeling van ererondes en andere blijken van waardering. Terecht ook. Jarenlang plannen, zwoegen, sponsoren overtuigen, afspraken met vrienden op de lange baan schuiven, enzovoorts, enzovoorts zijn uitgemond in het waarmaken van dé droom: deelname aan Het Sportevenement. Zoals ons allemaal niet ontgaan is, is daar voor bijna alle schaatsers ook nog de kers op de taart bijgekomen. Of een hele berg kersen eigenlijk. Zo’n 3 kilo. Wat een bizarre spelen.

Niet laf. Uw correspondent, tevens trotse broer van snowboardcrosser en olympiër Bell Berghuis.

Terug naar de Ridderzaal. Inmiddels zitten wij – vrienden, familie, sporters – te luisteren hoe eerst premier Mark Rutte en vervolgens minister van Sport Edith Schippers alle medaillewinnaars overgieten met lof. U heeft het thuis ook allemaal kunnen volgen: glunderend staan ze op het podium, het is een gerammel van schijven om de sportersnekken, degenen met goud krijgen een koninklijke onderscheiding en beantwoorden ietwat overrompeld door alle lofzang de goedgeluimde vragen van Humberto. Prachtig allemaal.

Continue reading “Gezocht: politici met sporterslef (m/v)”

Oostvaarderskarkassen

Ach, wat zou het toch mooi zijn als het begrip “Nederlandse wildernis” geen contradictio in terminis was. Als flora en fauna, al was het maar op een stukje land ter grootte van een postzegel, zichzelf in de hand kon houden. Maar natuur met een hek eromheen is geen wildernis, en wordt geen wildernis. Helemaal niet in dit kleine, dichtbevolkte Nederland.

Dat besef is er doorgaans in Nederland; vrijwel overal wordt de natuur strak beheerd. Alleen in de Oostvaardersplassen moet de natuur z’n gang kunnen gaan. Echte Nederlandse wildernis-in-wording, dat is het idee. Maar wat daar door EénVandaag wordt aangetroffen is op z’n zachtst gezegd schokkend. Natuurlijk hoort dood en verderf ook bij de natuur, maar zonder predatie of regulatie – door middel van bijvoeren dan wel afschieten – in dit door hekken afgesloten gebied lijkt het evenwicht echt zoek; de aanwezige grazers vallen met honderden tegelijk aan hun eigen voortplantingsdrang ten prooi.

Het debat wel-of-geen menselijk ingrijpen speelt natuurlijk al jaren, maar nu verplaatst het zich ook naar de Tweede Kamer. Wellicht bieden de aansluiting met andere natuurgebieden en/of de terugkeer van de wolf mogelijkheid tot herstel van een natuurlijk evenwicht, maar vooralsnog mag Staatsbosbeheer wat mij betreft z’n beleid t.o.v. dit hobbypark gaan aanpassen.

 

Founding father is niet meer

Hans van Mierlo. 18 augustus 1931 – 11 maart 2010

Jammer dat de Nederlandse JFK de volledige wederopstanding van zijn partij niet meer mee kan maken. We zijn een man met visie die niet bang was voor de toekomst en de wereld buiten Nederland, armer geworden.

Zijn campagne-spot uit 1966 na de jumper

Continue reading “Founding father is niet meer”