Leaving, on a jet plane

Imagine the following: You’re a Ph.D. candidate (Well, that shouldn’t be too hard for many of you…), the project you have spent the past 12 months working on seems to produce some interesting results. At a national conference they have recognized and acknowledged this by letting you give a presentation. Then you sign up for a large international conference, THE yearly conference of the field so to speak, and even there you are selected to give a talk. That’s great news! Right?

The group picture taken to celebrate the 10th anneversary of the Delft Kavli Institute, aren’t we the lively bunch?

But wait, you also have a sister. She is a professional snowboarder. She has spent the past 12 years training her (pardon my French) ass off and seems to be getting some interesting results. She’s the straight-A student of the national competition so to speak. And she shows this by winning the national championship in her discipline for 5 years in a row. Then she signs up for international competitions, and this seems to run pretty well. So well indeed that they have selected her… – okay, this is where all resemblances stop I am afraid – to head for the Winter Olympics in Sochi. Now that is what I would call great news!

Continue reading “Leaving, on a jet plane”

Gezocht: politici met sporterslef (m/v)

25 februari 2014. Terug uit de Russische Rivièra. Als trotse broer ga ik met mijn ik-durf-alles-op-een-snowboard-en-dat-zal-ik-de-wereld-laten-zien zusje mee naar de huldiging van de Nederlandse olympiërs in de Ridderzaal. De post-olympische dagen zijn voor alle sporters, niet alleen de medaillewinnaars, een aaneenschakeling van ererondes en andere blijken van waardering. Terecht ook. Jarenlang plannen, zwoegen, sponsoren overtuigen, afspraken met vrienden op de lange baan schuiven, enzovoorts, enzovoorts zijn uitgemond in het waarmaken van dé droom: deelname aan Het Sportevenement. Zoals ons allemaal niet ontgaan is, is daar voor bijna alle schaatsers ook nog de kers op de taart bijgekomen. Of een hele berg kersen eigenlijk. Zo’n 3 kilo. Wat een bizarre spelen.

Niet laf. Uw correspondent, tevens trotse broer van snowboardcrosser en olympiër Bell Berghuis.

Terug naar de Ridderzaal. Inmiddels zitten wij – vrienden, familie, sporters – te luisteren hoe eerst premier Mark Rutte en vervolgens minister van Sport Edith Schippers alle medaillewinnaars overgieten met lof. U heeft het thuis ook allemaal kunnen volgen: glunderend staan ze op het podium, het is een gerammel van schijven om de sportersnekken, degenen met goud krijgen een koninklijke onderscheiding en beantwoorden ietwat overrompeld door alle lofzang de goedgeluimde vragen van Humberto. Prachtig allemaal.

Continue reading “Gezocht: politici met sporterslef (m/v)”

Going underground

Uw trouwe correspondent ter plaatse.

Een van de absolute hoogtepunten van Moskou, weliswaar niet in de letterlijkste zin van het woord, was wat mij betreft de metro. Waar we hier in jarenlang zitten te polderen en te steggelen over de constructie van een enkele lijn onder de grachtengordel door, heeft het uitgestrekte Moskou al sinds jaar en dag een enorm stelsel aan lijnen en netwerken liggen waar je u tegen zegt. De in de roaring twenties aangelegde stations doen tevens dienst als schuilkelder, waardoor ze meer dan eens 60 meter ondergronds liggen. Daarnaast heeft dit vervoersnetwerk een naar mijn weten ongekende en ongeëvenaarde efficientie; op elk van de honderd-plus stations komt letterlijk elke 30 seconden(!) een metro aan in beide richtingen. Nergens heb ik langer dan enkele tientallen seconden staan wachten. Zie daar maar eens aan te tippen…

Continue reading “Going underground”