I’m on a boat

That’s right, T-Pain is on our side. Don’t you ever forget. We won’t, as epic is the right way to describe this trip – and just what I needed before the Big Write-Up started. A big thank you to Till, Stephan and Velis.

Adios Poros.
Reunited, double LP, world excited.

I mean really, what a great way to relax. Sun and fantastic food galore, being rocked to sleep every night in a star-lit cove, playing water basketball or frisbee or just going for that morning swim, great company all day and some Ouzo to accompany us around sunset. Can’t help but feel spoiled at my first encounter with this way of excaping from life.

F*ck trees, I climb buoys.

Continue reading “I’m on a boat”

Burns, Robert Burns

De jongens.

Een cultureel hoogtepuntje in mijn voorlaatste week: Burns’ Day, dan wel Night. Ik had er nog niet eerder van gehoord tot een maand of wat geleden, toen er via de interne college-mail tot de conclusie gekomen werd dat de ideale datum voor een whiskyproefavond toch wel Burns’ Night was. Wikipedia wierp wederom een verhelderend licht op de zaak, en voor alle details verwijs ik dan ook daarnaar. Het belangrijkst om te weten is dat Robert Burns een Schotse dichter was die bekendheid geniet doordat hij de geestelijke vader van o.a. Auld Lang Syne is (wat in de commonwealthlanden op oud&nieuw gezongen wordt en door sommigen wellicht eerder als een variant van Hazes’ Wij houden van Oranje herkend wordt – ik onthoud mij verder van commentaar hierover…), dat zijn verjaardag op 25 januari valt en dat dat feit vooral in Schotland, maar eigenlijk in alle commonwealthlanden en overal ter wereld waar Schotten zitten, gevierd wordt met whisky en een Burns supper. Een verslag van wat ik er in levenden lijve van heb meegekregen.

Continue reading “Burns, Robert Burns”

Met de riemen die je hebt

Een nog niet eerder expliciet vermeld fenomeen, bekendstaand als de meest traditionele sport die deze evenzo traditionele stad te bieden heeft, is het roeien. Al helemaal eerder onvermeld is mijn betrokkenheid daarbij. Zonder het medeweten van de meeste van zijn trouwe lezers heeft uw noeste correspondent zich afgelopen 6 weken (nogmaals) aan deze illustere sport gewaagd… een aantal keer per week stond hij samen met 7 anderen die er ook gek genoeg voor waren, plus cox (stuurtje) en coach, voor dag en dauw te trappelen om per acht de woeste wateren van de Thames te trotseren. Gek genoeg, want voor dag en dauw dient hier letterlijk te worden genomen. Hoe heeft het ooit zover kunnen komen?

Continue reading “Met de riemen die je hebt”

Michaelmas, eerste helft

De overgang in de sociale agenda van yours truly van leeg en verlaten naar razend druk tot overbezet was scherp. Nu een week of vier geleden begon het avontuur dat Michaelmas term heet, en terugkijkend weet ik met enige overtuiging te melden dat ik al in de eerste twee weken van deze periode meer van het plaatselijke studentenleven gezien had dan in de twee maanden ervoor. Een aantal observaties.

OXFORD

Zoals ‘s zomers de stad wordt overspoeld door toeristen, gebeurt dat nu met studenten. De varieteit aan activiteiten is ineens niet meer bij te houden. Elke college geeft min of meer elk weekend feesten in hun College bars, dit zijn de zogenaamde Bops. Daarnaast zijn er tientallen, zoniet honderden verschillende societies buiten de Colleges om waar je je bij kan aansluiten. Het is maar waar je interesses liggen, hoe vreemd je hobby ook moge zijn, je vindt hier altijd een clubje mensen met precies diezelfde interesse… Van de OU rally society – compleet met eigen autos – tot bijvoorbeeld OU polo club, atheistic society, verscheidene(!) medieval re-enactment societies, boekenclubs, opera societies, societies gebaseerd op land van herkomst, theater societies, bands, dans, enzovoorts, het is er allemaal.

Continue reading “Michaelmas, eerste helft”