Rel-igie

Mijn schriftelijk pleidooi van vorig jaar krijgt een ludiek vervolg. Waar ik letterlijk pleitte voor minder – en niet méér – verzuild gedrag, wist de seculiere initiatiefnemer mij te vertellen dat zij hiermee hetzelfde doel voor ogen hebben, namelijk: het ridicule, of in ieder geval het schijnheilige, van de originele advertentie aan willen stippen. Het blijft wachten op een coming out voor de flying spaghetti monster.

Opgewaaid stof?

Tus fuss (1)

 

The main actors.

My Tus paper in the news, those interested can start reading up. Again, more to follow

 

Campuskruistochten

In de TU Delta van 1 september jongstleden stond een opmerkelijke advertentie, ik kon het niet nalaten te reageren.

Hieronder mijn stuk, eveneens op de site van de Delta geplaatst, 15 september op papier.

‘Christelijke wetenschappers’ mogen zich gaan schamen.

Christelijke wetenschappers aan de TU Delft heten alle nieuwe studenten welkom aan onze universiteit! Zo stond het er in grote koeienletters in de Delta. Wit op zwart. Alle onderstreept. Wat heeft dit nou weer te betekenen? Wat is het echte signaal dat hier gegeven wordt? Altijd open voor gesprek. Onze universiteit. Juist. En als je nou overtuigd Joods, Moslim, atheïst of zelfs niet-praktiserend Christen bent, is deze boodschap ook oprecht voor jou bedoeld – kun jij dan net zo goed bij dit zelfgenoegzame vrome clubje terecht? Want wat er tussen de lijnen door staat is het volgende: kijk, wij hebben de Goede Weg gekozen, en wij zijn slim, dus wij weten het wel. Alle anderen: als je niet oplet wacht het vagevuur! Mijn maag draaide zich om eerlijk gezegd, probeer je dan maar eens staande te houden met tenen die steeds krommer gaan staan. Al met al vind ik dit een zeer betreurenswaardig signaal, ik dacht dat we de tijd van verzuiling inmiddels wel voorbij waren.

Een bericht dat van meer klasse getuigd had was het volgende: Alle wetenschappers aan de TU Delft heten de nieuwe studenten welkom! Dit is het signaal dat je van hogerhand af wil geven. Voor mij is een universiteit als deze juist een plek waar afkomst, sociale klasse of religie er even niet toe doen, een plek waar je dat even kunt vergeten en jezelf kunt uitdagen met intellectueel gelijkgestemden. Dat betekent niet dat ik vind dat er tijdens je studententijd of het leven aan de universiteit geen plaats is om over de grotere vragen van het leven na te denken, integendeel. Maar hiervoor zijn er talloze verenigingen, clubs en gezelschappen waar je terecht kunt, hiernaast verkiest het overgrote deel van de studenten om dat voor zichzelf uit te zoeken. Daar hebben ze helemaal geen vrome professor voor nodig.

Bojk Berghuis – promovendus aan de TU Delft. Zijn religie of afkomst doen er hier niet toe, maar hij staat altijd open voor dialoog.

 

Ah kijk, het AD heeft het ook opgepikt. Om nou te zeggen dat ik woedend ben? Neen. Iets tegen Christenen? Allerminst. Maar onoprechte boodschappen wel. In dit stuk laat initiatiefnemer Polinder precies zien waar het hen echt om te doen was, nl. Christelijke studenten een hart onder de riem steken. Zeg dat dan meteen. Daarnaast vind ik het nog steeds rieken naar het verkeerd inzetten van je status als wetenschapper… oh well, het houdt je van de straat zullen we maar zeggen;)

Will work for food.

Like all nationalities, the Dutch have something with food. However, unlike quite a few other nationalities, for the Dutch ‘having something with food’ does not mean ‘having a sophisticated cuisine’. The Dutch approach to life – sober, functional, yet efficient – also holds for their eating habits. Though sliced bread is officially an American invention, the Dutch deserve a prize for so eagerly embracing this concept. Indeed, with their endless plain cheese or peanut butter sandwiches, the Dutch are often ridiculed as being prepared to eat anything. Having grown up in Belgium – the culinary buffer zone between France and The Netherlands – I definitely also sensed a gradient (a step function, actually) of culinary complexity when crossing the border.

From those new to The Netherlands, I have heard personal accounts of going through various stages of surprise, to astonishment, disbelief, disgust, rebellion, and finally to acceptance by sticking with home cooking. While home cooking might be a good alternative meaning for ‘going Dutch’, it is only then that people realize that the supermarkets do not offer what could be bought abroad.

Continue reading “Will work for food.”

Keep it fundamental

As a young kid I was a collector of almost anything one can think of. Natural objects such as rocks, (dried) plants, animal skeletons and insects had my particular interest. I spent hours looking at insect wings and drawing them as I saw them through the objective of my kiddy microscope. Or growing salt crystals with my home chemistry set. In hindsight it must be no wonder for my parents that I ended up doing a PhD in the natural sciences. Because at our Kavli Institute of Nanoscience, people are pursuing exactly what I was practicing for back in the days: purely curiosity-driven research: fundamental research, often without a direct apparent practical application. Take the viral polymerase molecular motors I’m observing through my microscope-for-grown-ups these days; in the far future this may lead to novel anti-viral vaccines, but as for now, all we really want to do is understand how nature works. People in the lab are not in it for the money, they are driven by curiosity.

Continue reading “Keep it fundamental”

Albion, take II

Grumpy old bird.

Dat het leven van een promovendus niet over rozen gaat wisten we al. Wat uw correspondent heden ten dage heeft meegemaakt kan wederom als een mentale en fysieke beproeving worden gezien. Een congres vormt zoals bekend een platform voor wetenschapper om zijn bevindingen wereldkkundig te maken en die van anderen aan de tand te voelen. Daarnaast (en vooral), zijn congressen het moment om te netwerken, je kennissenhorizon te verbreden en nieuwe samenwerkingsverbanden te smeden.

Continue reading “Albion, take II”

Eiwitoverpeinzingen

Nou ja, in ieder geval eindelijk de lang verwachte uitleg over mijn projectvoortgang! Dus… de reden dat ik naast een korte inleiding niets meer vermeld heb is eenvoudig: er was tot voor kort niet zoveel spannends te vermelden. Bij aankomst bleek de magneet waarmee mijn metingen dienden te worden verricht niet te werken, maar dit zou hooguit een paar weekjes duren. Die tijd kon ik gebruiken om me in te lezen. De weken werden echter maanden en opeens was het begin november. Welkom in de wondere wereld der wetenschap. Ik stond op het punt om maar een alternatief project te gaan verzinnen toen het toch ineens lukte op het apparaat aan de praat te krijgen, met nog maar drie maanden voor de boeg.

Continue reading “Eiwitoverpeinzingen”

Leeg en verlaten

De lantaarn.

Na acht weken zware mentale arbeid hebben de bollebozen rust nodig. Vandaar dat ze afgelopen weekeinde allemaal met de noorderzon vertrokken zijn om pas over ruim een maand weer terug te komen. Verder stonden afgelopen weken in het teken van vele bezoekers, waar nog een aantal mooie kiekjes van over zijn gebleven. De beelden doen het woord.

Continue reading “Leeg en verlaten”